ابهام در سرمایهگذاریهای شخصی سم آلتمن
سرمایهگذاریهای شخصی سمالتمن همبنیان گذار openAI و مدیرعامل در آستانه عرضه عمومی این شرکت به عاملی بحثبرانگیزی تبدیل شده که میتواند مسیر ورود این شرکت به بازار سرمایه را با چالشهای جدی در حوزه شفافیت و تضاد منافع مواجه کند.
به گزارش والاستریت ژورنال، همزمان با نزدیک شدن OpenAI به عرضه عمومی، بار دیگر موضوع سرمایهگذاریهای شخصی سمالتمن و میزان شفافیت او زیر ذرهبین رفته است.
آلتمن که پیشتر نیز بهدلیل شفاف نبودن برخی تصمیمات مدیریتی با هیاتمدیره OpenAI دچار تنش و حتی برای مدتی از سمت خود برکنار شده بود، حالا با انتقادات تازهای مواجه است؛ انتقاداتی که به نحوه استفاده از جایگاهش برای حمایت از شرکتهای تحت سرمایهگذاری شخصیاش برمیگردد.
تلاش برای جهتدهی سرمایه OpenAI به داراییهای شخصی
بر اساس این گزارش، آلتمن اخیرا تلاش کرده OpenAI را متقاعد کند تا در دو شرکت از سبد سرمایهگذاری شخصی او سرمایهگذاری کند، شرکتهایی که ارتباط مستقیمی با فعالیتهای اصلی OpenAI ندارند.
یکی از این موارد، استارتآپ همجوشی هستهای (Helion Energy) است؛ جایی که آلتمن سهام قابلتوجهی در اختیار دارد. او پیشنهاد سرمایهگذاری ۵۰۰ میلیون دلاری OpenAI در این شرکت را مطرح کرده بود؛ سرمایهگذاریای که در صورت انجام، میتوانست ارزش داراییهای شخصیاش را بهشدت افزایش دهد.
با این حال، این پیشنهاد با مقاومت داخلی کارکنان مواجه شد و در نهایت OpenAI از سرمایهگذاری مستقیم عقبنشینی کرد و بهجای آن به یک قرارداد خرید انرژی (power-purchase agreement) بسنده کرد.
تناقض عجیب: مالکیت صفر در OpenAI
نکته قابلتوجه این است که با وجود سرمایهگذاریهای گسترده آلتمن در حوزههایی مانند تراشهها، انرژی و حتی فناوری فضایی، او هیچ سهمی از OpenAI، شرکتی که مدیرعامل آن است در اختیار ندارد.
این وضعیت، یک تناقض ساختاری ایجاد میکند: مدیری که کنترل یکی از مهمترین شرکتهای هوش مصنوعی جهان را در دست دارد، اما منافع مالی مستقیمش در بیرون از این شرکت تعریف شده است.
مسئلهای فراتر از یک فرد
در شرکتهای بورسی، چنین موقعیتهایی تحت عنوان «تراکنشهای اشخاص وابسته» باید بهصورت شفاف افشا شوند. اما در مورد OpenAI ،که هنوز خصوصی است، هیچ الزام مشابهی وجود ندارد. همین موضوع باعث شده شبکه سرمایهگذاریهای آلتمن همچنان مبهم باقی بماند.
اکنون با نزدیک شدن به عرضه عمومی OpenAI، این پرسش جدیتر از قبل مطرح است: آیا ساختار حکمرانی این شرکت میتواند تضاد منافع بالقوه مدیرعاملش را مدیریت کند؟
فراتر از آلتمن
این گزارش را نمیشود فقط به یک فرد تقلیل داد. آنچه والاستریت ژورنال نشان میدهد، یک الگوی بزرگتر است: در اقتصاد هوش مصنوعی، مرز بین «بازیگر صنعتی» و «سرمایهگذار» بهسرعت در حال محو شدن است.
وقتی مدیران بزرگ شرکتهای هوش مصنوعی همزمان در دهها شرکت فعال در زنجیره ارزش سرمایهگذاری دارند، این سؤال ایجاد میشود که تصمیمات استراتژیک آنها تا چه حد در خدمت شرکت خودشان قرار میگیرد و تا چه حد در خدمت پرتفوی شخصیشان.
اگر OpenAI واقعاً وارد بازار سهام شود، این مسئله دیگر یک بحث رسانهای نخواهد بود بلکه به یک ریسک حقوقی و ساختاری تبدیل میشود.