مهندسان شرکت شارپ (Sharp) و اپراتور مخابراتی جی-فون (J-Phone) در ژاپن دستگاهی را خلق کردند که اگرچه در زمان خود بیشتر شبیه یک اسباب‌بازی به نظر می‌رسید، اما جرقه‌ای بود که صنعت چندین میلیارد دلاری دوربین‌های دیجیتال خانگی را به خاکستر تبدیل کرد.

برای درک اهمیت تاریخی J-SH۰۴، باید حال و هوای تکنولوژی در اواخر دهه ۱۹۹۰ و سال ۲۰۰۰ را به خاطر بیاوریم. در آن زمان، نوکیا با مدل‌های افسانه‌ای خود مانند ۳۳۱۰ بر بازار جهانی حکومت می‌کرد. اوج سرگرمی با یک تلفن همراه، بازی مار (Snake) یا ساختن زنگ‌های مونوفونیک بود. تلفن‌ها سنگین، ضخیم و دارای صفحات نمایش کوچک، سیاه و سفید یا نهایتاً تک‌رنگ (Monochrome) سبز و نارنجی بودند.

در نوامبر سال ۲۰۰۰، شرکت شارپ با همکاری اپراتور J-Phone (که بعدها به سافت‌بانک موبایل تغییر نام داد)، مدل J-SH۰۴ را روانه بازار کرد. این گوشی با استانداردهای امروزی، به طرز خنده‌داری ضعیف و ابتدایی به نظر می‌رسد، اما در زمان خود یک شاهکار مهندسی بود.

طراحی این گوشی به شکل آب‌نبات (Candybar) بود، تنها ۷۴ گرم وزن داشت و طول آن حدود ۱۲.۷ سانتی‌متر بود. صفحه نمایش آن می‌توانست ۲۵۶ رنگ را نشان دهد (که در دنیای صفحات سیاه و سفید آن زمان، یک دستاورد بزرگ بود). اما قهرمان اصلی این داستان در پشت گوشی قرار داشت: یک سنسور دوربین با رزولوشن ۱۱۰,۰۰۰ پیکسل، یا به عبارتی دقیق‌تر ۰.۱۱ مگاپیکسل!

در آن زمان، دوربین‌های دیجیتال بازار از سنسورهای CCD (دستگاه جفت‌کننده بار) استفاده می‌کردند. سنسورهای CCD کیفیت تصویر خوبی داشتند، اما به شدت پرمصرف بودند و باتری یک تلفن همراه کوچک را در عرض چند دقیقه می‌بلعیدند.

مهندسان شارپ برای حل این مشکل به سراغ تکنولوژی CMOS (نیمه‌هادی اکسید فلزی مکمل) رفتند. سنسورهای CMOS در آن زمان کیفیت بسیار پایینی داشتند و نویز زیادی در تصویر ایجاد می‌کردند، اما یک مزیت طلایی داشتند: مصرف انرژی آن‌ها بسیار کم بود و می‌شد آن‌ها را در ابعاد بسیار کوچکی تولید کرد. شارپ توانست با بهینه‌سازی یک سنسور CMOS کوچک، دوربینی بسازد که هم در قاب باریک گوشی جا می‌گرفت و هم باتری را نابود نمی‌کرد.

کیفیت عکس‌های J-SH۰۴ فاجعه‌بار بود. عکس‌ها پیکسلی، تار، تاریک و فاقد هرگونه جزئیات بودند. هیچ فلاش یا فوکوس خودکاری وجود نداشت. اما برای کسانی که این گوشی را خریدند، کیفیت عکس مهم نبود؛ معجزه این بود که این عکس از درون یک تلفن بیرون می‌آمد. جالب‌ترین نکته سخت‌افزاری این گوشی، تعبیه یک آینه بسیار کوچک در کنار لنز بود؛ بله، شارپ در سال ۲۰۰۰ نیاز به گرفتن «سلفی» را پیش‌بینی کرده بود و این آینه کوچک به کاربران کمک می‌کرد تا چهره خود را در کادر قرار دهند.

اولین گوشی دوربین‌دار در بازار ایالات متحده، Sanyo SCP-۵۳۰۰ بود که در نوامبر ۲۰۰۲ (دو سال پس از شارپ) عرضه شد و دوربینی ۰.۳ مگاپیکسلی (VGA) داشت. حتی در آن زمان نیز مقاومت‌هایی وجود داشت. مدیران حریم خصوصی نگران عکاسی مخفیانه در رختکن‌ها و اماکن عمومی بودند (که منجر به وضع قوانینی شد که گوشی‌ها را مجبور می‌کرد هنگام عکاسی حتماً صدای شاتر پخش کنند؛ قانونی که هنوز هم در ژاپن و کره جنوبی اجباری است).

اما سد شکسته شده بود. تا سال ۲۰۰۳، فروش جهانی گوشی‌های دوربین‌دار از دوربین‌های دیجیتال مستقل پیشی گرفت. شرکت‌هایی مانند سونی‌اریکسون و نوکیا وارد میدان شدند و جنگ مگاپیکسل‌ها آغاز شد.

مسیر تکاملی که J-SH۰۴ آغاز کرد، با سرعتی بی‌رحمانه پیش رفت. نوکیا با معرفی مدل ۷۶۵۰ (اولین گوشی دوربین‌دار خود) و بعدها سری N (مانند N۹۵ با دوربین ۵ مگاپیکسلی و لنز کارل زایس)، استانداردهای جهانی را تغییر داد.

این پیشرفت سریع، قاتل خاموش صنعت دوربین‌های دیجیتال خانگی (Point-and-Shoot) بود. شرکت‌های قدیمی مانند کداک که نتوانستند سرعت این تغییر را درک کنند، به ورطه ورشکستگی افتادند. وقتی در سال ۲۰۰۷ اپل اولین آیفون را با یک دوربین ۲ مگاپیکسلی ساده معرفی کرد و در سال‌های بعد پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام ظهور کردند، میخ آخر بر تابوت دوربین‌های کامپکت کوبیده شد.