این اتفاق در جریان آزمایشی رخ داد که خود OpenAI از ایجنت‌ها خواسته بود با یکدیگر تماس برقرار کنند.

OpenAI به‌تازگی مطلب جالبی در وبلاگ خود منتشر کرده و توضیح داده که پس از آنکه یکی از مدل‌هایش از یک پیکربندی نادرست DNS سوءاستفاده کرد و راهی برای خروج از محیط آفلاین پیدا کرد، این شرکت مجبور شد آموزش مدل‌های پیشرفته خود را متوقف کند. در ادامه، تیم‌هایی متشکل از ایجنت‌های هوش مصنوعی تشکیل داد تا نقاط ضعف محیط‌های پژوهشی خود را شناسایی کنند.

OpenAI در جریان آزمایش‌های مرتبط، از ایجنت‌های هوش مصنوعی مستقر روی ماشین‌های مجازی جداگانه خواست تا بدون استفاده از اتصالات شبکه یا فایل‌های مشترک، اسرار مصنوعی را با یکدیگر مبادله کنند. اما نتیجه این آزمایش واقعاً شگفت‌انگیز بود: ایجنت‌ها توانستند از طریق تفاوت‌های زمانی در دسترسی به حافظه نهان پردازنده (Cache) با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. علت این موضوع این است که خواندن داده‌ها از حافظه نهان معمولاً سریع‌تر از بازیابی آنها از حافظه اصلی کامپیوتر است.

OpenAI دراین‌باره می‌گوید: «ایجنت‌ها راهی برای برقراری ارتباط با استفاده از حافظه نهان پردازنده پیدا کردند؛ حافظه‌ای کوچک و سریع که نسخه‌هایی از داده‌ها را نگه می‌دارد که برنامه‌ها اخیراً به آن‌ها دسترسی داشته‌اند.»

این شرکت در ادامه توضیح می‌دهد: «یک ایجنت با خارج کردن داده‌های مشخص از حافظه نهان، اطلاعات را کدگذاری کرد. ایجنت دیگر مدت‌زمان لازم برای بارگذاری مجدد آن داده‌ها را اندازه گرفت و با استفاده از تفاوت میان خواندن سریع و کند داده‌ها، پیام را بازیابی کرد. پس از آنکه ایجنت‌ها بر سر پروتکلی برای کدگذاری و رمزگشایی این سیگنال‌ها توافق کردند، توانستند بدون تغییر یک فایل مشترک یا اتصال به شبکه، اسرار مصنوعی را با یکدیگر مبادله کنند.»

شباهت عملکرد اخیر ایجنت‌های OpenAI به اظهارنظر قبلی محقق شرکت
پیش‌تر «نوآم براون» محقق هوش مصنوعی OpenAI، در ماه سپتامبر با اظهارنظری خبرساز توجه‌ها را به موضوعی مشابه جلب کرده بود. او گفته بود حتی کامپیوترهایی که به‌طور کامل از یکدیگر جدا شده‌اند و هیچ اتصال شبکه‌ای یا پیوند داده‌ای با سیستم‌های دیگر ندارند، ممکن است در صورت وجود یک مدل یا ایجنت هوش مصنوعی به‌اندازه کافی توانمند و مصمم، بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

او دراین‌باره گفته بود: «مطالعاتی وجود دارند که بیشتر جنبه دانشگاهی دارند و نشان می‌دهند دو کامپیوتر که در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند و از نظر شبکه‌ای کاملاً ایزوله هستند، همچنان می‌توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؛ زیرا به حسگرهای دما مجهزند.»

پردازنده‌ها، پردازنده‌های گرافیکی و مادربردهای مدرن به حسگرهای حرارتی داخلی، از جمله دیودهای اندازه‌گیری دما، مجهزند. این حسگرها عمدتاً برای مدیریت حرارت به کار می‌روند و به سیستم اجازه می‌دهند در صورت لزوم سرعت فن‌ها را افزایش دهد، فرکانس کاری پردازنده را کاهش دهد یا در صورت داغ‌شدن بیش از حد، سیستم را خاموش کند.

برخی تحقیقات نشان داده‌اند که می‌توان یک کانال ارتباطی مخفی با پهنای باند بسیار پایین میان دو کامپیوتر کاملاً ایزوله ایجاد کرد. در این روش، یکی از پردازنده‌ها عمداً داغ می‌شود و سپس تغییرات دمایی ایجادشده به‌عنوان نوعی کد به کار می‌روند؛ کدی که کامپیوتر دیگر می‌تواند آن را تفسیر کند.