نوشته: مهندس سعید عسکری

تلفن‌همراه، از مردادماه سال 1373 كه به ایران وارد شد، تاكنون كه سیزدهمین سال از حضورش را پشت‌ سر می‌گذارد و از طریق سه اپراتور <‌MCI>، <ایرانسل> و <تالیا>، حدود 15 میلیون مشترك دارد؛ فرازونشیب‌های زیادی را پشت‌سر گذاشته است. از روزهای اولیه كه با توجیه لوكس و تجملاتی بودن، مخالف ورودش بودند تا شرایط فعلی كه به ضریب ‌نفوذ 21 درصد دست یافته است (یعنی از هر 100 نفر ایرانی، 21 نفر تلفن ‌همراه دارند)؛ توسعه ارتباطات‌سیار با مشكلات مختلفی مواجه بوده است.

یقینا اگر جامعه و مدیران آن، فارغ از هرگونه بخشی‌نگری، نگاهی تخصصی به عرصه ارتباطات‌سیار كشور داشتند، توسعه كمی و كیفی تلفن ‌همراه، بسیار بیشتر از شرایط فعلی بود. در ادامه به بخشی از موانع پیش‌ روی توسعه كمی و كیفی تلفن ‌همراه كشور اشاره می‌شود؛ امید ‌می‌رود كه همه بتوانیم با چشم‌پوشی از بخشی‌نگری، زمینه‌های حذف این موانع را فراهم كنیم:

– ممانعت از نصب آنتن‌های ‌BTS ، با ذهنیت مضر بودن آن سال‌ها است كه یكی از موانع توسعه است و هنوز نگرش تخصصی به این موضوع شكل نگرفته است.

– بخشی‌نگری در مدیریت سازمان‌های مختلف كشور و عدم همكاری كامل آنها با توسعه ارتباطات سیار كشور از دیگر معضلات پیش‌رو است.

– جایگزین شدن ملاحظات سیاسی (اعم از داخلی و خارجی) به جای مباحث فنی‌ و تخصصی كه لطمات فراوانی به شبكه ارتباطات‌سیار كشور وارد آورده است.

– تغییرات پی‌درپی در حوزه تصمیم‌گیری و مدیریت ارتباطات‌سیار كشور كه باعث عدم امكان پی‌ریزی و اجرای یك برنامه مدون در این حوزه شده است.

– عدم مدیریت صحیح در تامین و نگهداری زیرساخت‌های ارتباطی كشور كه مانعی بر سر راه توسعه و همچنین كیفیت مطلوب ارتباطات‌سیار كشور است.

– قانون حمایت از تولید داخل كه متاسفانه در اكثر مواقع، تبدیل به حمایت از دلالان تولیدات بی‌كیفیت خارجی شده و باعث تاخیر در ارتقای كیفیت كمی و كیفی شبكه شده است.

– ایجاد موانع نظارتی غیرواقعی بر سر راه مجریان ارتباطات‌سیار كشور كه با هدف و انگیزه‌هایی غیر از نظارت بر ارتقای قانونمند كیفیت و كمیت شبكه اعمال شده و متاسفانه گاهی به ابزاری برای تسویه حساب‌های دیگر، مبدل می‌شود.

– اظهارنظرهای عجولانه و غیركارشناسی تصمیم‌سازان حوزه ارتباطات‌سیار كشور كه باعث ایجاد تشویش و تلقین بی‌ثباتی در مجریان و مردم می‌شود؛ به‌طوری‌كه گاهی تغییرات 180درجه‌ای این اظهارنظرها، آنقدر سریع است كه فقط تحیّر و بلاتكلیفی آن باقی می‌ماند.

– عدم توجه كافی به بخش ‌خصوصی واقعی در عرصه ارتباطات‌سیار كشور كه باعث رشد قارچ‌گونه دلالان بی‌‌تخصص و رانتی در این عرصه شده است كه به‌ جای توسعه شبكه، خود از موانع شبكه‌اند.

– بی‌توجهی به افكار عمومی و غفلت از لزوم جلب‌ رضایت مشتركین تلفن‌همراه كشور كه تبدیل به یك زخم كهنه شده و مانع طرح بسیاری از نارضایتی‌های مشتركین شده است؛ وای به روزی كه این زخم كهنه، سر باز كند.

و… ‌