گزارش آوات چارگون از اختلال گسترده اینترنت بین‌المللی در بازه ۱۸ تا ۳۰ دی‌ماه نشان می‌دهد که این محدودیت‌ها، تعاملات کاری تیم‌ها را وارد بحرانی عمیق‌تر از دوران جنگ ۱۲روزه کرده است. هرچند قطعی اینترنت به کاهش ۲۳ درصدی ترافیک در این پلتفرم منجر شده، اما هم‌زمان ثبت‌نام کاربران جدید با رشد ۳۴ درصدی همراه بوده؛ آماری متناقض‌نما که از تلاش کسب‌وکارها برای حفظ حداقل‌های ارتباطی در غیاب دسترسی پایدار به اینترنت جهانی حکایت دارد.

آوات چارگون در گزارشی تحلیلی، تاثیر اختلال شدید و طولانی‌مدت اینترنت بر الگوی استفاده تیم‌ها از ابزارهای همکاری دیجیتال را بررسی کرده است. بر اساس این گزارش، در فاصله ۱۸ تا ۳۰ دی‌ماه، هم‌زمان با قطع و محدودسازی گسترده اینترنت بین‌المللی، دسترسی تیم‌ها به ابزارهای همکاری دچار نوسان جدی شد؛ نوسانی که نه‌تنها دسترسی، بلکه خودِ تعاملات کاری را وارد وضعیت بحرانی کرد. بحرانی که پیش‌تر در دوران جنگ نیز تجربه شده بود، اما این‌بار با شدت و گستره‌ای بیشتر تکرار شد.

نقطه اوج این اختلال، روز جمعه ۱۹ دی رقم خورد؛ زمانی که با قطع تقریباً کامل اینترنت، دسترسی کاربران به نرم‌افزار همکاری تیمی آوات چارگون به نزدیک صفر رسید. این توقف ناگهانی، بسیاری از تیم‌ها را در انجام امور روزمره، هماهنگی‌های کاری و تداوم ارتباطات سازمانی با مشکل جدی مواجه کرد. با برقراری اینترنت ملی در ساعات پایانی همان روز، دسترسی به این پلتفرم دوباره ممکن شد؛ نشانه‌ای روشن از اینکه حتی در شرایط محدود، تیم‌ها به‌دنبال راهی برای ادامه کار و حفظ ارتباطات خود هستند.

مقایسه داده‌های بازه ۱۸ تا ۲۱ دی با دوره مشابه ۴ تا ۷ دی، از کاهش ۲۳ درصدی ترافیک در آوات چارگون حکایت دارد. این افت، صرفاً یک کاهش آماری نیست، بلکه بازتاب اختلال در جریان طبیعی همکاری تیم‌هاست؛ جایی که نبود اینترنت پایدار، روند کار را از حالت خطی و قابل پیش‌بینی خارج می‌کند و هماهنگی‌های روزمره را به چالش می‌کشد.

موجی که بازگشت؛ این‌بار شدیدتر از جنگ
با پایداری نسبی اینترنت ملی، چند روز بعد ورق برگشت. در روز چهارشنبه ۲۴ دی، در شرایطی که همچنان دسترسی به گوگل و بسیاری از سرویس‌های خارجی وجود نداشت، تقاضا برای استفاده از نرم‌افزار همکاری تیمی بومی آوات چارگون به بالاترین سطح خود پس از پایان جنگ ۱۲روزه رسید.

نکته قابل‌توجه آن است که آوات چارگون پیش‌تر نیز در دوران جنگ با افزایش استفاده مواجه شده بود، اما داده‌های جدید نشان می‌دهد موج اخیر هم شدیدتر و هم گسترده‌تر بوده است. این موضوع نشان می‌دهد در شرایط بحران و بی‌ثباتی، نیاز کسب‌وکارها به ابزارهای حفظ تعاملات کاری نه‌تنها کاهش نمی‌یابد، بلکه پررنگ‌تر و حیاتی‌تر می‌شود.

در مجموع بازه ۱۸ تا ۳۰ دی‌ماه، میزان ثبت‌نام کاربران جدید آوات چارگون در مقایسه با دوره قطعی اینترنت در جنگ ۱۲روزه، رشدی ۳۴ درصدی را تجربه کرده است. این آمار نشان می‌دهد اگرچه دسترسی تیم‌ها در مقاطعی به‌شدت محدود شده، اما نیاز به «نرم‌افزار همکاری تیمی» در فضای کار ایران از بین نرفته و در شرایط بحرانی، حتی شفاف‌تر خود را نشان داده است.

تجربه این دوره بار دیگر نشان می‌دهد نبود زیرساخت ارتباطی پایدار، می‌تواند در مدت‌زمانی کوتاه به بحران عملیاتی برای تیم‌ها تبدیل شود؛ بحرانی که تنها تا حدی و به‌طور موقت با اتکا به بسترهای بومی قابل مدیریت است.

داده‌های آوات چارگون به‌روشنی حکایت از آن دارد که قطع و اختلال اینترنت بین‌المللی، تعاملات کاری را به‌سرعت وارد وضعیت بحرانی می‌کند؛ بحرانی که این‌بار نسبت به دوران جنگ، هم شدیدتر و هم طولانی‌تر بوده است. چنین شرایطی مستقیماً جریان طبیعی کار، هماهنگی تیم‌ها و انجام امور روزمره کسب‌وکارها را مختل کرده و هزینه‌های عملیاتی و انسانی قابل‌توجهی به همراه دارد.

در عین حال، تداوم تقاضا برای استفاده از آوات چارگون، حتی در شرایط نامعلوم اینترنت بین‌المللی، نشان می‌دهد کسب‌وکارها بیش از هر چیز به‌دنبال حفظ جریان کار، ارتباطات تیمی و حداقل ثبات عملیاتی هستند. با این حال، این داده‌ها نباید به‌معنای جایگزینی راه‌حل‌های داخلی با اینترنت بین‌المللی تلقی شود؛ بلکه بیانگر آن است که سازمان‌ها در غیاب این زیرساخت حیاتی، ناچار به استفاده از گزینه‌های جایگزین برای جلوگیری از فروپاشی کامل تعاملات کاری هستند.

آنچه این گزارش بر آن تاکید می‌کند، پیامدهای بلندمدت تکرار چنین شوک‌هایی است؛ شوک‌هایی که اگر ادامه‌دار شوند، می‌توانند فراتر از اختلال‌های مقطعی عمل کرده و شالوده تیم‌ها را تضعیف یا حتی نابود کنند؛ از فرسایش اعتماد و افزایش خطاهای کاری گرفته تا فروپاشی هماهنگی‌ها و از دست رفتن سرمایه انسانی.

در نهایت، تجربه این بازه زمانی نشان می‌دهد اتصال پایدار به اینترنت بین‌المللی، شرطی اساسی برای تداوم سالم فعالیت کسب‌وکارها، کاهش فشار بر تیم‌ها و جلوگیری از تبدیل اختلال‌های مقطعی به بحران‌های ساختاری است؛ چراکه حتی پایدارترین راه‌حل‌های داخلی نیز تنها می‌توانند بخشی از این خلأ را جبران کنند، نه آنکه جایگزین مسیر طبیعی کار و ارتباطات انسانی شوند.