تراشه‌ی Tensor G6 گوگل با فناوری ۲نانومتری TSMC تولید می‌شود؛ اما استفاده از گرافیک ۵ساله نشان از تمرکز شدید گوگل بر کاهش هزینه‌ها دارد.
تراشه‌های اختصاصی سری تنسور گوگل همواره نمادی از تلاش برای ایجاد تعادل میان عملکرد و هزینه بوده‌اند؛ اما اطلاعات جدیدی که از تراشه‌ی Tensor G6 با اسم رمز داخلی Malibu فاش شده، نشان می‌دهد که این‌بار کفه‌ی ترازو با اختلاف چشمگیری به نفع کنترل هزینه‌ها سنگینی می‌کند؛ رویکردی که بارزترین نشانه‌ی آن، تصمیم عجیب گوگل برای استفاده از نسخه‌ی ارتقایافته‌ی گرافیک پنج‌ساله است.

در دورانی که بازار قطعات با پدیده‌ی «تورم تراشه‌های حافظه» دست‌وپنجه نرم می‌کند، قمار عجیب گوگل شاید در نهایت به تولید تراشه‌ی موبایل بهینه‌ای ختم شود؛ به‌‌ویژه اگر واحد پردازش عصبی TPU در تنسور G6 بتواند با قدرت‌نمایی خود، ضعف‌های احتمالی ناشی از پردازنده‌ی گرافیکی قدیمی را پوشش دهد.

کوچ به لیتوگرافی ۲نانومتری N2 به‌جای فرایند پیشرفته‌تر N2P

انتظار می‌رود تراشه‌ی تنسور G6 گوگل، درست‌مانند تراشه‌ی A20 اپل، برپایه‌ی لیتوگرافی ۲نانومتری N2 شرکت TSMC تولید شود. گفته می‌شود گوگل برای فرار از هزینه‌های اضافی، قید استفاده از فرآیند گران‌تر N2P را زده است؛ فرایندی که بین ۵ تا ۱۰ درصد عملکرد بهتری نسبت به N2 دارد؛ اما حتی همان معماری N2 نیز درمقایسه‌با تراشه‌ی ۳نانومتری تنسور G5، پیشرفت قابل‌توجهی در بهره‌وری و مصرف انرژی به‌همراه خواهد داشت.

تغییر مهم دیگر، کاهش تعداد هسته‌های پردازشی است؛ برخلاف تنسور G5 که از ۸ هسته بهره می‌برد، تنسور G6 با چیدمان ۷ هسته‌ایِ ۲+۴+۱ به میدان می‌آید:

یک هسته‌ی قدرتمند ARM C1-Ultra با فرکانس ۴٫۱۱ گیگاهرتز؛
چهار هسته‌ی ARM C-1 Pro با فرکانس ۳٫۳۸ گیگاهرتز؛
دو هسته‌ی ARM C-1 Pro با فرکانس ۲٫۶۵ گیگاهرتز.
همان‌طور که از تصمیمات همیشگی گوگل پیرامون تراشه‌های تنسور انتظار می‌رود، این عقب‌نشینی به پردازنده‌ی ۷ هسته‌ای را نیز می‌توان به‌طور مستقیم به سیاست‌های سخت‌گیرانه‌ی مالی غول فناوری ربط داد.

کاهش تعداد هسته‌‌ها و مهاجرت به معماری پیشرفته‌تر C1 آرم

در اواخر آوریل ۲۰۲۶، افشاگر معروف Mystic Leaks با اعلام اینکه تراشه‌ی تنسور G6 قرار است از گرافیک PowerVR CXT-48-1536، محصول سال ۲۰۲۱ استفاده کند، موجی از شگفتی و انتقاد را به راه انداخت.

خوشبختانه کمی بعد جزئیات دقیق‌تری منتشر شد که نشان می‌داد گوگل به سراغ نسخه‌ی ارتقایافته‌ی CXTP رفته است. حرف P در این نام‌گذاری، احتمالا به بهبود بهره‌وری انرژی اشاره دارد؛ مشابه روندی که شرکت Imagination برای گرافیک‌های کلاس DXTP خود در سال ۲۰۲۵ طی کرد.

انتخاب گرافیکی با معماری ۵ سال پیش!

بدین‌ترتیب اکنون با اطمینان بالایی می‌توان گفت که گرافیک پیکسل ۱۱، همان PowerVR CXTP-48-1536 خواهد بود؛ اما تغییر نام، واقعیت را عوض نمی‌کند؛ معماری پایه‌ی این گرافیک همچنان به ۵ سال پیش برمی‌گردد؛ تصمیمی که بدون شک ریشه در خساست‌ها و فشارهای مالی گوگل دارد.

به‌نظر می‌رسد تنسور G6 قرار است ضعف‌های گرافیکی خود را به‌کمک «هوش مصنوعی دوگانه» با اسم رمز Santafe جبران کند؛ تراشه‌ی پیکسل ۱۱ دارای دو واحد TPU مجزا خواهد بود:

یک TPU سفارشی برای پردازش بارهای کاری سنگین هوش مصنوعی؛
یک Nano-TPU برای انجام بهینه‌تر و کم‌مصرف‌تر وظایف ساده‌ی هوش مصنوعی.
پردازنده‌ی امنیتی جدید Titan M3 قرار است حفاظت سخت‌افزاری قدرتمندی از داده‌های کاربران؛ مثل کلیدهای رمزنگاری و اطلاعات بیومتریک ارائه دهد. همچنین پردازشگر سیگنال تصویر (ISP) جدید با اسم رمز Metis و واحد توسعه‌ی گرافیکی (GXP) در تراشه گنجانده شده‌اند که با همکاری TPU، روی کاغذ، تجربه‌ی بی‌نظیری از عکاسی محاسباتی و پردازش ویدیو را به‌ارمغان می‌آورند.

هوش مصنوعی دوگانه؛ وجه تمایز با رقبا

درحالی‌که نسل بعدی تراشه‌های کوالکام از حافظه‌های LPDDR6X پشتیبانی خواهند کرد، تنسور G6 با حافظه‌های LPDDR5X سازگار خواد بود. به نظر می‌رسد بسته به مدل گوشی‌های سری پیکسل ۱۱، پشتیبانی از حافظه‌های ذخیره‌سازی نیز به نسخه‌های UFS 3.1 و UFS 4.0 محدود بماند؛ احتمال ضعیفی برای پشتیبانی از UFS 4.1 وجود دارد؛ اما قطعا از UFS 5.0 خبری نخواهد بود.

در حال حاضر قیمت تمام‌شده‌ی تنسور G6 برای گوگل مشخص نیست. تراشه‌ی نسل قبل برای این شرکت حدود ۶۵ دلار آب می‌خورد؛ اما باتوجه به تورم بی‌سابقه‌ی تراشه‌های حافظه، قطعا نسل ششم گران‌تر تمام خواهد شد؛ به‌‌ویژه که قیمت ماژول‌های LPDDR5 از حدود ۱۰ دلار به ازای هر گیگابایت در سه‌ماهه‌ی اول ۲۰۲۶، به میانگین ۱۹٫۳ تا ۱۹٫۸ دلار در سه‌ماهه‌ی دوم خواهد رسید.

تراشه‌ی پرحاشیه‌ی تنسور G6 قرار است هم‌زمان با معرفی سری گوشی‌های پیکسل ۱۱ در آگوست ۲۰۲۶ (مرداد/شهریور ۱۴۰۵) به‌صورت رسمی روانه‌ی بازار شود.