عینک‌های هوشمند ری-بن متا در حال حاضر شامل تشخیص چهره نیستند، اما ائتلافی به سرعت در حال رشد از گروه‌های آزادی‌های مدنی، حریم خصوصی و حقوق دیجیتال می‌خواهد مطمئن شود که این وضعیت هرگز تغییر نخواهد کرد. بیش از ۷۰ سازمان – از جمله ACLU، ACLU ماساچوست، اتحادیه آزادی‌های مدنی نیویورک، EPIC و Fight for the Future – نامه‌ای به مارک زاکربرگ، مدیرعامل متا، ارسال کرده‌اند و از این شرکت خواسته‌اند که برنامه‌های گزارش‌شده برای افزودن تشخیص چهره به دستگاه‌های پوشیدنی خود را «فورا متوقف و علنا رد کند».

به نوشته مجله تک‌لایف، مخالفت در مورد ویژگی‌ای که قبلا راه‌اندازی شده نیست. این در مورد ویژگی‌ای است که طبق گزارش‌ها در داخل متا در دست بررسی است و در داخل با نام «برچسب نام» شناخته می‌شود که به گفته گروه‌های مدافع، به کاربران اجازه می‌دهد افراد دیگر را در ملأعام بدون رضایت آنها شناسایی کنند. این ائتلاف استدلال می‌کند که چنین فناوری اساسا معنای حرکت در زندگی روزمره را به صورت ناشناس تغییر می‌دهد و عینک‌های معمولی را به یک سیستم شناسایی قابل حمل تبدیل می‌کند.

زمان این واکنش شدید، نشان‌دهنده‌ اضطراب گسترده‌تری است که عینک‌های هوشمند از سخت‌افزارهای نوظهور به چیزی بسیار مهم‌تر از نظر اجتماعی در حال تبدیل شدن هستند. دوربین‌های روی صورت از قبل بحث‌برانگیز بوده‌اند. دوربین‌های پیشرفته‌ هوش مصنوعی که قادر به کمک به شناسایی غریبه‌ها هستند، مجموعه‌ای از سوالات بسیار جدی‌تر را مطرح می‌کنند – در مورد رضایت، تعقیب، نظارت، عدم تعادل قدرت، و اینکه آیا ناشناس بودن عمومی می‌تواند در نسل بعدی پوشیدنی‌ها دوام بیاورد یا خیر.

آنچه ائتلاف واقعا مطالبه می‌کند
نامه ائتلاف به طور غیر معمولی صریح است. در آن از متا خواسته نشده که سرعت را کاهش دهد، این ویژگی را اصلاح کند یا کنترل‌های بیشتری به کاربران اضافه کند. از شرکت خواسته شده که این ایده را به طور کامل کنار بگذارد. این گروه‌ها تشخیص چهره در عینک‌های مصرفی را به عنوان یک «خط قرمز» توصیف می‌کنند که نباید از آن عبور کرد و استدلال می‌کنند که این خطرات را نمی‌توان به طور معناداری از طریق «عدم مشارکت»، «تغییر رابط کاربری» یا «اقدامات ایمنی افزایشی» حل کرد. این موضع، دلیل اصلی جلب حمایت زیاد از این کمپین است. این سازمان‌ها با این موضوع به‌عنوان یک مشکل طراحی برخورد نمی‌کنند. آنها آن را به‌عنوان یک مشکل ساختاری در نظر می‌گیرند. از نظر آنها، هنگامی که تشخیص چهره در عینک‌های نسبتا نامحسوس تعبیه می‌شود، آسیب در خودِ فرضیه ایجاد می‌شود. یک رهگذر نمی‌تواند واقعا بداند که آیا در حال اسکن شدن است یا خیر. آنها نمی‌توانند به طور معناداری رضایت دهند. آنها نمی‌توانند مانع از شناسایی بی‌سروصدای خود توسط یک غریبه در لحظه شوند. این نامه به طور خاص هشدار می‌دهد که چنین ابزارهایی می‌تواند به مزاحمان، آزارگران جنسی، متجاوزان خانگی و مجریان قانون این امکان را بدهد که افراد را بدون هیچ نشانه‌ای از استفاده از این فناوری شناسایی و ردیابی کنند. این گروه‌ها می‌گویند جوامع آسیب‌پذیر تاریخی، از جمله زنان، مهاجران، اقلیت‌های مذهبی، کودکان و بازماندگان سوءاستفاده، بیشترین خطر را متحمل خواهند شد.

چرا عینک‌های هوشمند، تشخیص چهره را متفاوت می‌کنند؟
تشخیص چهره چیز جدیدی نیست. این فناوری قبلا در تلفن‌ها، رسانه‌های اجتماعی، ایست‌های بازرسی فرودگاه‌ها، پایگاه‌های داده پلیس و سیستم‌های نظارتی خصوصی ظاهر شده است. چیزی که عینک‌های هوشمند را متفاوت می‌کند، شکل ظاهری آنهاست. یک سیستم تشخیص چهره مبتنی بر تلفن معمولا نیاز به یک اقدام آگاهانه دارد. دوربین نظارتی در جای خود ثابت است و اغلب قابل مشاهده است. اما عینک‌ها با نگاه کاربر حرکت می‌کنند. آنها به طور طبیعی در فروشگاه‌ها، پیاده‌روها، سیستم‌های حمل‌ونقل، مدارس، بارها و محل‌های کار حرکت می‌کنند. آنها قابل پوشیدن، با اجتماع آمیخته هستند و قادر به تبدیل تماس چشمی معمولی به جمع‌آوری داده‌ها هستند. این ترکیب معادله حریم خصوصی را تغییر می‌دهد.

نگرانی ائتلاف این است که وقتی تشخیص چهره با آن نوع دستگاه پوشیدنی جفت شود، شناسایی به امری عادی تبدیل شود. دیگر مانند یک رویداد خاص یا یک فرآیند امنیتی عمدی به نظر نمی‌رسد. بلکه به یک عملکرد پس‌زمینه‌ای آرام در زندگی روزمره تبدیل می‌شود. این همان چیزی است که طرفداران حریم خصوصی را بیش از همه نگران می‌کند: نه تنها اینکه چهره‌ها می‌توانند با هم مطابقت داشته باشند، بلکه شناسایی می‌تواند بدون اصطکاک و نامرئی شود.

این ترس به این دلیل تشدید شده است که عینک‌های هوشمند متا حتی بدون تشخیص چهره نیز به دلایل حفظ حریم خصوصی تحت بررسی دقیق هستند. گزارش‌های اخیر نشان داد که چگونه برخی از کاربران از این دستگاه‌ها برای ضبط ویدئوی مخفیانه از زنان در ملأعام سوءاستفاده کرده‌اند و این نگرانی را ایجاد کرده است که این سخت‌افزار می‌تواند به روش‌های صمیمانه یا فریبکارانه مورد سوءاستفاده قرار گیرد. گروه‌های مدافع استدلال می‌کنند که افزودن قابلیت‌های شناسایی به آن محیط، تهدید را از نظر کیفی بدتر می‌کند.