گوشی IBM Simon در سال ۱۹۹۴ با ترکیب نمایشگر لمسی و دستیار دیجیتال عرضه شد و با وجود عمر کوتاه ۶ ماهه، پایه‌گذار اسمارت‌فون‌های امروزی شد.

در ۱۶ آگوست ۱۹۹۴ (۲۵ مرداد ۱۳۷۳)، شرکت IBM همراه با اپراتور BellSouth، دستگاهی را وارد بازار آمریکا کرد که بعدها به‌عنوان نخستین گوشی هوشمند تاریخ شناخته شد: IBM Simon Personal Communicator.

ساینس میوزیوم بریتانیا نیز سایمون را نخستین گوشی هوشمندی می‌داند که به‌صورت عمومی به فروش رسید. این دستگاه در واقع ترکیبی از موبایل و دستیار دیجیتال شخصی (PDA) بود.

سایمون در دوره‌ای عرضه شد که گوشی‌ها عمدتاً برای تماس و پیام‌های ساده استفاده می‌شدند؛ اما این دستگاه نمایشگر لمسی، قلم مخصوص و مجموعه‌ای از نرم‌افزارها را ارائه می‌کرد.

کاربران می‌توانستند با آن تماس بگیرند، ایمیل ارسال کنند، فکس بفرستند، یادداشت بنویسند، از تقویم و دفترچه تلفن استفاده کنند و حتی روی نمایشگر آن طراحی کنند. نمایشگر لمسی و نرم‌افزارهای قابل استفاده، مهم‌ترین ویژگی‌هایی بودند که سایمون را از موبایل‌های معمول آن دوران جدا می‌کردند.

البته IBM Simon با استانداردهای امروزی دستگاهی بسیار بزرگ و سنگین بود؛ طول آن حدود ۲۲٫۲ سانتی‌متر و وزنش حدود ۵۰۰ گرم بود. سایمون به پردازنده‌ی ۱۶ مگاهرتزی، حدود یک مگابایت فضای ذخیره‌سازی و نمایشگر لمسی تک‌رنگ مجهز بود و حتی از کارت‌های PCMCIA برای افزایش فضای ذخیره‌سازی پشتیبانی می‌کرد. باتری دوام چندانی نداشت و یکی از نقاط ضعف اصلی دستگاه محسوب می‌شد.

سایمون با وجود امکانات پیشرفته برای زمان خود، عمر تجاری کوتاهی داشت و پس از حدود ۶ ماه از بازار کنار رفت؛ بااین‌حال، ایده‌ای را به‌نمایش گذاشت که سال‌ها بعد به استاندارد صنعت موبایل تبدیل شد.