ساتیا نادلا از برنامه‌ی مایکروسافت برای ساخت مدل‌های بومی MAI و ضرورت حفظ استقلال پرده برداشت.

سرمایه‌گذاری عظیم ۱۷۵ میلیارد دلاری مایکروسافت در زیرساخت‌های محاسباتی، نگاه تمام اهالی سیلیکون‌ولی را به خود معطوف کرده است. با وجود چنین بودجه‌ی سرسام‌آوری، همواره این پرسش در محافل فناوری مطرح می‌شد که چرا ردموندی‌ها به‌جای اتکا به شرکای راهبردی، هنوز مدل پیشروی مستقلی را در صدر بنچمارک‌ها معرفی نکرده‌اند. اکنون مدیرعامل مایکروسافت پرده از نقشه‌ی راه بلندمدت برداشته است.

ساتیا نادلا در سخنانی قابل‌توجه اعلام کرد که مایکروسافت مسیر متفاوتی را برای خلق هوش بنیادین برگزیده است. او در تشریح پروژه‌ی مدل‌های اختصاصی مایکروسافت (MAI) گفت: «ما در مسیر توسعه‌ی مدل‌های MAI خود گام‌های بلندی برداشته‌ایم. هدف بنیادین ما صعود تدریجی از دامنه‌ی کوه از همان نقطه‌ی صفر است، بی‌آنکه بخواهیم دانش را از مدل‌های دیگر تقطیر کنیم.»

راهبرد نادلا بر پایه‌ی تعادلی ظریف میان همکاری و خودکفایی بنا شده است. او تأکید دارد که شرکت‌های بزرگ‌مقیاس نباید دارایی‌های اصلی خود را به زیرساخت‌های دیگران گره بزنند. مدیرعامل مایکروسافت فلسفه‌ی مهندسی خود را چنین توصیف کرد: «توصیه‌ی من همواره بهره‌گیری از همه‌چیز در عین استقلال کامل از همگان است. من اگر مدلی را از ساختار سامانه بیرون بکشم، بررسی می‌کنم که آیا ارزیابی‌ها و عملکرد پایدار می‌ماند یا خیر. اگر نتوان کیفیت را حفظ کرد، یعنی به ساختاری وابسته شده‌اید که مالکیت آن شاید در اختیارتان نباشد.»

مایکروسافت تمایلی ندارد صرفا در نقش تأمین‌کننده‌ی سرور برای چند آزمایشگاه هوش مصنوعی باقی بماند. نادلا معتقد است ارزش واقعی اکوسیستم ابری فراتر از میزبانی ساده برای چند مدل تجاری است و مایکروسافت قصد ندارد بازار را تنها به ارائه‌ی فضای ابری محدود کند.

نادلا ریشه‌ی رویکرد کنونی خود را در تجربیات گذشته‌ی ردموندی‌ها جست‌وجو می‌کند؛ زمانی که همکاری متقابل ویندوز با سیستم‌عامل یونیکس سرنوشت بازار سازمانی را دگرگون ساخت. او به یک قیاس تاریخی جذاب اشاره کرد و گفت: «من ابتدا روی تعامل‌پذیری ویندوز با یونیکس کار می‌کردم. آن زمان تفکر رایج بر این بود که ارائه‌ی چنین قابلیتی به کاهش سهم مایکروسافت منجر می‌شود، اما نتیجه کاملا وارونه رقم خورد و میزان استفاده از محصولات ما اوج گرفت. مایکروسافت درست به دلیل همان پل‌های ارتباطی توانست بازارهای سازمانی را تسخیر کند.»