دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی، دوران طلایی مانیتورهای تک‌رنگ بود و در میان طیف محدود رنگ‌های موجود، سبز به انتخاب غالب تبدیل شد. این انتخاب تصادفی نبود؛ دلایل عملی بسیاری پشت این پدیده فرهنگی وجود داشت که آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای نمایش اطلاعات تبدیل می‌کرد.

در گذشته، مانیتورهای کامپیوتر اغلب متن‌های سبز رنگی را نمایش می‌دادند که ریشه در دلایل عملی و اقتصادی داشت. فسفرهای سبز، به‌ویژه نوع P31، به دلیل روشنایی بالا، کارایی مناسب و مقاومت در برابر پدیده سوختگی صفحه‌نمایش (Screen Burn) گزینه ایده‌آلی بودند. چشم انسان به طیف زرد-سبز نور (حدود ۵۵۵ نانومتر) حساسیت بیشتری دارد، بنابراین متن سبز با جریان الکترونی کمتر، کنتراست و وضوح بالاتری ارائه می‌کرد که برای رابط‌های کاربری متنی آن زمان حیاتی بود. علاوه بر این، فسفرهای سبز تعادلی مناسب در پایداری نور داشتند تا از سوسو زدن یا ایجاد سایه هنگام اسکرول متن جلوگیری شود.

تکنولوژی CRT و گذار به نمایشگرهای رنگی
نمایشگرهای لامپ پرتوی کاتدی یا CRT با شلیک پرتوهای الکترونی به صفحه‌ای پوشیده از فسفر کار می‌کردند که برخورد این پرتوها باعث درخشش فسفر و ایجاد تصویر می‌شد. ترکیب شیمیایی فسفرها رنگ و شدت درخشش را تعیین می‌کرد.

مانیتورهای تک‌رنگ به‌طور کلی ارزان‌تر از نمونه‌های رنگی بودند؛ برای مثال، IBM کامپیوتر IBM PC را در سال ۱۹۸۱ (۱۹۸۱) با یک نمایشگر تک‌رنگ عرضه کرد، در حالی که مانیتور رنگی آن دو سال بعد در سال ۱۹۸۳ (۱۹۸۳) با قیمتی بالاتر به بازار آمد. این اختلاف قیمت، استفاده از نمایشگرهای سبز را در دفاتر و سیستم‌های اولیه توجیه می‌کرد. با این حال، در اواخر دهه ۱۹۸۰، با ارزان‌تر شدن نمایشگرهای رنگی و بهبود سخت‌افزارهای گرافیکی، تقاضا برای رابط‌های کاربری گرافیکی (GUI) و بازی‌های ویدیویی افزایش یافت و به‌تدریج مانیتورهای تک‌رنگ سبز جای خود را به همتایان رنگی دادند. امروزه، این نمایشگرهای نمادین عمدتاً در فیلم‌ها و بازی‌های رترو دیده می‌شوند.