پژوهشگران با طراحی مچ‌بندی جدید، راهی برای تبدیل دست به صفحه لمسی ساعت‌های هوشمند ابداع کرده‌اند که به کاربران امکان می‌دهد بدون لمس نمایشگر کوچک ساعت، دستگاه را کنترل کنند.

پژوهشگران دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی، فناوری جدیدی به نام «اِپی‌پَد» (EpiPad) طراحی کرده‌اند که می‌تواند استفاده از صفحه‌نمایش‌های کوچک ساعت‌های هوشمند را آسان‌تر کند. این فناوری با تبدیل ساعد دست به سطح لمسی، امکان کنترل ساعت را از طریق حرکت انگشتان و میزان فشاری فراهم می‌کند که به پوست وارد می‌شود.
این فناوری به کاربران اجازه می‌دهد بدون نیاز به لمس صفحه کوچک ساعت، کارهایی مانند پیمایش، بزرگ‌نمایی و انتخاب نمادها را انجام دهند. همچنین می‌توان از آن به‌عنوان روشی جدید برای کنترل دستگاه‌های پوشیدنی فاقد صفحه‌نمایش استفاده کرد.

ساعت‌های هوشمند برای بررسی پیام‌ها و اطلاعات سلامت، کاربرد دارند، اما اندازه کوچک صفحه‌نمایش آن‌ها انجام حرکات لمسی پیچیده را دشوار می‌کند. در مقابل، صفحه‌های لمسی لپ‌تاپ فضای بیشتری برای حرکت انگشتان فراهم می‌کنند و می‌توانند انواع مختلف تماس و لمس را از یکدیگر تشخیص دهند.

پژوهشگران این پرسش را مطرح کردند که «آیا می‌توان از پوست اطراف ساعت برای ایجاد چنین فضای لمسی استفاده کرد؟» راهکار آنان طراحی حسگر راداری کوچک است که روی یک دستبند نصب می‌شود و فرورفتگی‌های جزئی ایجاد شده بر اثر فشار انگشتان روی ساعد را تشخیص می‌دهد.

این سامانه با استفاده از رادار موج میلی‌متری، حرکات چند انگشت را به‌طور همزمان ردیابی می‌کند. از آنجا که حسگر می‌تواند آثار ناشی از فشار را نیز اندازه‌گیری کند، قادر است لمس آرام را از فشار محکم‌تر تشخیص دهد.

هر کاربر برای تنظیم اولیه سامانه، باید فرایندی کوتاه را طی کند که کمتر از چهار دقیقه زمان می‌برد. این فرایند به سامانه کمک می‌کند خود را با تفاوت‌های ساختاری دست افراد و شیوه حرکت انگشتان آنان تطبیق دهد.

پژوهشگران در آزمایش اولیه با مشارکت ۲۰ نفر، عملکرد این فناوری را در زمینه ردیابی حرکات، تشخیص حرکات دست و دریافت ورودی‌های حساس به فشار بررسی کردند. آنان همچنین عملکرد «اِپی‌پَد» را با صفحه لمسی معمولی و سامانه‌ای مقایسه کردند که با کج کردن مچ دست کنترل می‌شود.

نتایج نشان داد «اِپی‌پَد» در انجام وظایف بلادرنگ مربوط به ساعت هوشمند، در مقایسه با دو روش دیگر خطاهای کمتری داشت و به کاربران امکان داد فعالیت‌های موردنظر خود را با کارایی بیشتری انجام دهند. این نتایج امیدوارکننده است، هرچند تعداد شرکت‌کنندگان در آزمایش محدود بود.

در این پژوهش، مجموعه‌ای از حسگرها با ابعاد حدود پنج در چهار میلی‌متر معرفی شده، با این حال، نمونه اولیه فعلی همچنان دارای یک برد مدار قابل مشاهده و هنوز به محصولی آماده عرضه به مصرف‌کنندگان تبدیل نشده است.

استفاده از ساعد دست به‌عنوان سطحی برای دریافت فرمان‌های لمسی می‌تواند فضای بیشتری روی صفحه ساعت هوشمند برای نمایش اطلاعات در اختیار کاربران قرار دهد، در حالی که آنان همچنان دستگاه را کنترل می‌کنند. با این حال، هنوز پرسش‌هایی درباره کاربرد عملی این فناوری وجود دارد از جمله اینکه آیا حسگر راداری هنگام راه رفتن، استفاده از لباس‌های مختلف یا کارکرد طولانی‌مدت نیز عملکردی پایدار خواهد داشت یا خیر. پیش از آنکه تولیدکنندگان درباره مناسب بودن این فناوری برای استفاده روزمره تصمیم بگیرند، باید آزمایش‌های گسترده‌تری انجام شود.

بر اساس گزارش وب‌سایت نوریج، پژوهشگران اظهار کردند: هزینه قطعات حسگر این فناوری، به‌ویژه در صورت تولید انبوه، می‌تواند کمتر از ۱۰ دلار باشد. با این حال، تبدیل این ایده به قابلیتی کاربردی در ساعت‌های هوشمند یا عینک‌های هوشمند، به پژوهش‌های بیشتری درباره راحتی استفاده، قابلیت اطمینان و عملکرد آن در شرایط روزمره نیاز دارد.

نتایج این پژوهش در نشریه ACM منتشر شده است.