پیش‌بینی بنیان‌گذار بایننس: هوش مصنوعی کارت‌های اعتباری را کنار می‌گذارد
چانگ‌پنگ ژائو معتقد است عامل‌های هوش مصنوعی برای انجام تراکنش‌های مکرر و خرد، به‌جای کارت‌های اعتباری به رمزارزها و استیبل‌کوین‌ها متکی خواهند شد.
چانگ‌پنگ ژائو، معروف به CZ و بنیان‌گذار صرافی بایننس، پیش‌بینی می‌کند عامل‌های هوش مصنوعی در آینده برای پرداخت هزینه‌ی خدمات آنلاین به‌جای کارت‌های اعتباری از رمزارزها استفاده کنند. او معتقد است با گسترش فعالیت این عامل‌ها، تعداد تراکنش‌های مالی می‌تواند تا یک میلیون برابر افزایش یابد؛ پیش‌بینی بزرگی که هنوز شواهد کافی برای تأیید قطعی آن وجود ندارد.
ژائو می‌گوید روش پرداخت مناسب برای عامل‌های هوش مصنوعی باید با ماهیت دیجیتالی آن‌ها سازگار باشد. از نگاه او، رمزارزها گزینه‌ای طبیعی برای چنین کاربردی هستند؛ چون نرم‌افزارها می‌توانند از طریق کیف پول‌های دیجیتال و رابط‌های برنامه‌نویسی، تراکنش‌ها را به‌صورت خودکار انجام دهند.
چرا عامل‌های هوش مصنوعی به روش پرداخت متفاوتی نیاز دارند؟
عامل هوش مصنوعی نوعی سامانه‌ی هوشمند است که می‌تواند به‌جای محدودشدن به پاسخ‌گویی، هدفی را دریافت کند، آن را به چند مرحله تقسیم کند و با استفاده از ابزارهای مختلف به نتیجه برسد. برای مثال، یک عامل می‌تواند برای تهیه‌ی گزارش، اطلاعات را از چند سرویس جمع‌آوری کند، هزینه‌ی دسترسی به داده‌های پولی را بپردازد و سپس نتیجه را تحویل دهد.
اگر چنین عامل‌هایی به‌طور گسترده استفاده شوند، ممکن است هرکدام در طول یک کار، ده‌ها یا صدها درخواست به سرویس‌های مختلف ارسال کنند. پرداخت هزینه‌ی هر درخواست، حتی اگر مبلغ آن بسیار ناچیز باشد، به بخشی از فرایند خودکار تبدیل میشود. در این شرایط، کارمزد ثابت برخی روش‌های پرداخت سنتی می‌تواند برای تراکنش‌های بسیار کوچک مقرون‌به‌صرفه نباشد.
رمزارزها و به‌ویژه استیبل‌کوین‌ها، یعنی دارایی‌های دیجیتالی که ارزششان معمولاً به یک ارز مانند دلار متصل است، می‌توانند بخشی از این مشکل را حل کنند. انتقال خودکار دارایی میان کیف پول‌ها و امکان پرداخت مبالغ کوچک، این روش را برای تعامل میان نرم‌افزارها جذاب می‌کند. البته هزینه‌ی تراکنش و سرعت پرداخت به شبکه‌ی مورد استفاده بستگی دارد و همه‌ی رمزارزها برای این کاربرد مناسب نیستند.
نشانه‌های شکل‌گیری پرداخت‌های خودکار
این ایده صرفاً در حد پیش‌بینی فعالان بازار رمزارز باقی نمانده است. شرکت‌های فناوری و پرداخت در حال توسعه‌ی زیرساخت‌هایی هستند که به عامل‌های هوش مصنوعی امکان می‌دهند هزینه‌ی خدمات دیجیتال را پرداخت کنند.
پرداخت‌های خودکار از همین حالا رنگ و بوی واقعیت به خود گرفته‌اند
برای نمونه، گوگل در سپتامبر ۲۰۲۵ (شهریور و مهر ۱۴۰۴) پروتکل Agent Payments Protocol یا AP2 را معرفی کرد. هدف این پروتکل، فراهم‌کردن چارچوبی برای پرداخت امن توسط عامل‌های هوش مصنوعی است؛ چارچوبی که روش‌های مختلف پرداخت، از کارت‌های اعتباری و نقدی گرفته تا استیبل‌کوین‌ها و انتقال بانکی را پشتیبانی می‌کند.
از سوی دیگر، بنیاد لینوکس در ژوئیه‌ی ۲۰۲۶ آغاز فعالیت رسمی بنیاد x402 را اعلام کرد. این پروتکل که ابتدا با مشارکت کوین‌بیس توسعه یافت، امکان پرداخت در بستر وب را مستقیماً در ارتباط میان سرویس‌ها قرار می‌دهد تا عامل‌های هوش مصنوعی و نرم‌افزارها بتوانند برای دریافت خدمات، هزینه‌ی آن‌ها را پرداخت کنند. x402 از روش‌های پرداخت مختلف، از جمله استیبل‌کوین‌ها و کارت‌های بانکی، پشتیبانی می‌کند.
گسترش چنین زیرساخت‌هایی به‌معنای کناررفتن قطعی کارت‌های بانکی نیست. حتی ممکن است در آینده، عامل هوش مصنوعی از طرف کاربر با کارت بانکی خرید کند یا برای پرداخت‌های کوچک و مکرر سراغ استیبل‌کوین برود. انتخاب روش مناسب به نوع سرویس، هزینه‌ی تراکنش، قوانین مالی و میزان امنیت موردنیاز بستگی دارد.
آیا تعداد تراکنش‌ها واقعاً می‌تواند یک میلیون برابر شود؟
پیش‌بینی ژائو بر این فرض استوار است که در آینده تعداد بسیار زیادی عامل هوش مصنوعی به‌طور هم‌زمان فعالیت خواهند کرد و هرکدام می‌توانند بارها با سرویس‌های دیگر تعامل مالی داشته باشند. در این سناریو، تعداد پرداخت‌ها ممکن است به‌شدت افزایش یابد؛ حتی اگر ارزش هر تراکنش بسیار کم باشد.
اما افزایش تعداد تراکنش‌ها الزاماً به معنای رشد مشابه ارزش پول جابه‌جاشده یا افزایش قیمت رمزارزها نیست. برای مثال، هزاران پرداخت چندسنتی میان عامل‌های هوش مصنوعی ممکن است تعداد تراکنش‌ها را بالا ببرد، بدون آنکه حجم مالی قابل‌توجهی ایجاد کند.
از سوی دیگر، پرداخت خودکار چالش‌هایی مانند جلوگیری از خرج‌کردن بدون اجازه، تشخیص تراکنش‌های تقلبی، حفاظت از کیف پول و تعیین مسئولیت در صورت اشتباه عامل هوش مصنوعی را به همراه دارد. صندوق بین‌المللی پول نیز در بررسی خود درباره‌ی تأثیر هوش مصنوعی عامل‌محور بر پرداخت‌ها، بر اهمیت مجوزدهی، قابلیت ردیابی تراکنش‌ها، امنیت سایبری و پاسخ‌گویی تأکید کرده است.