نگاهی به تجربه‌های جهانی نشان می‌دهد که حتی در قلب بزرگ‌ترین جنگ‌های مدرن، کمتر دولتی شریان ارتباطی و معیشتی خود را برای چنین مدت مدیدی مسدود نگه داشته است. حتی اگر بپذیریم که در شرایط خاص، محدودسازی اینترنت می‌تواند به‌عنوان یک اقدام موقت مطرح شود، پرسش بنیادین این است که چرا پس از فروکش‌کردن وضعیت اضطراری، استثنا به قاعده تبدیل می‌شود؟

روزنامه شرق نوشت: جورجیو آگامبن، فیلسوف معاصر، هشدار می‌دهد که بزرگ‌ترین خطر برای یک نظام سیاسی زمانی است که «وضعیت استثنائی» به رویه دائمی حکمرانی تبدیل شود. در این وضعیت، برای حفظ امنیت، بخشی از سازوکارهای عادی معلق می‌شوند، اما مسئله زمانی رخ می‌دهد که این تعلیق، پایانی نداشته باشد.

آقای رئیس‌جمهور! وظیفه بوروکراتیک و قانونی شما این است که مرز میان «لحظه بحران» و «روال عادی» را ترسیم کنید. وقتی بحران تمام شده اما محدودیت باقی است، ما دیگر با یک تصمیم شرایط ویژه روبه‌رو نیستیم، بلکه با یک «خلأ حکمرانی» مواجهیم. سکوت و همراهی دولت در این شرایط، نشانه برادری و هم‌افزایی نیست؛ بلکه به‌ معنای لنگ‌کردن یکی از دو بال اصلی اداره مملکت است.

قطع نگه‌داشتن اینترنت به بهانه احتمال وقوع بحران در آینده، شبیه به بستن دائمی بزرگراه‌های یک شهر پس از پایان یک تصادف است. بدتر از تداوم محدودیت، ایده طبقاتی‌کردن اینترنت است؛ ایده‌ای که حتی از منظر اقتصادی نیز دچار تناقض است. اگر مشتریان، شهروندان و کاربران عادی به شبکه آزاد و پایدار دسترسی نداشته باشند، دسترسی ویژه برخی کسب‌وکارها چگونه می‌تواند ارزش تجاری واقعی ایجاد کند؟ بازار بدون مشتری، ارتباط بدون مخاطب و زیرساخت بدون اعتماد عمومی، صرفا صورت‌بندی اداری یک بن‌بست است. اگر آغاز یک محدودیت در شرایط خاص قابل درک باشد که هست، تعلل در پایان‌دادن به آن نشانه احتیاط نیست، بلکه «ترک فعل» است. ترک فعل‌ فقط انجام‌ندادن یک دستور اداری نیست؛ گاهی یعنی نایستادن در جایگاهی که قانون برای یک نهاد تعیین کرده است. وظیفه دولت، بازگرداندن کشور به وضعیت عادی، دفاع از معیشت مردم و مطالبه پایان محدودیت‌هایی است که ضرورت زمانی خود را از دست داده‌اند.

آقای رئیس‌جمهور، مسئولیت حکمرانی، پیش از هر چیز، تشخیص مرز میان «بحران» و «روال عادی» است.