خبر کوتاه است: طولانی‌ترین قطعی اینترنت دنیا به پایان رسید.

امروز ۱۴۶ روز از آغاز سال ۲۰۲۶ میلادی می‌گذرد. به گواه تقویم، ما از این ۱۴۶ روز، ۱۰۸ روزش را در خاموشی اینترنت سپری کردیم؛ ۲۰ روز از فاصله ۱۸ دی تا ۸ بهمن ۱۴۰۴ و ۸۸ روز از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۵ خرداد ۱۴۰۵. به عبارت ساده‌تر، از این ۱۴۶ روز ما فقط ۳۸ روزش را اینترنت داشتیم.

حالا بعد از دستور رئیس‌جمهور به وزارت ارتباطات برای اتصال مجدد اینترنت، بالاخره کاربران ایرانی از طولانی‌ترین انزوای دیجیتالی خارج شدند. بالاخره انتظار وصل شدن مجدد به اینترنت به سر رسید و حالا کاربران با همان فیلترشکن‌های روشن دوباره می‌توانند اتصال نه‌چندان آزاد را تجربه کنند.

کاربرانی که روزهای طولانی در رنج خاموشی اینترنت، قطع شدن ارتباطات، از دست رفتن کسب‌وکار، نابودی سرگرمی‌های آنلاین و برآورده نشدن نیازهای دیجیتال مانده بودند و کلافگی این آفلاین اجباری همه‌شان را به ستوه آورده بود حالا دوباره می‌توانند به کمک وی‌پی‌ان‌هایی که احتمالا دیگر قیمت‌های گزاف چند میلیون‌تومانی را نخواهند داشت، به جهان سلام کنند.

حالا کاربران با به‌دست‌آوردن دوباره حق‌شان برای دسترسی به اینترنت کرکره کسب‌وکارشان را بالا بدهند، دیوایس‌هایشان را به‌روزرسانی کنند، با عزیزان راه دورشان ارتباط بگیرند، برنامه‌های آموزشی‌شان را از سر بگیرند، موسیقی و فیلم را آنلاین بشنوند و ببینند، بار دیگر بازی کنند، ترید کردن را باز شروع کنند، با چت‌بات‌های هوش مصنوعی ارتباط برقرار کنند و هزار و یک کار دیگر که نزدیک به سه ماه اجازه انجامش را نداشتند از سر بگیرند.

دیگر نه از last seen a long time ago خبری هست و نه از no internet connection و نه حتی از چک کردن‌های مدام حجم باقی‌مانده کانفیگ‌ها و مصرف‌ قطره‌چکانی وی‌پی‌ان‌های چندمیلیون تومانی.

کاربران حالا شاید لبخند به لب بتوانند دوباره طعم اتصالی را بچشند که تصور می‌کردند برای همیشه ازشان دریغ شده، اما این لبخند همه از سر شادی نیست؛ لبخندی است گزنده از این که یک حق، به‌عنوان حق بدیهی شهروند قرن ۲۱ نزدیک به سه ماه از آن‌ها دریغ شده، بعد از مدت‌ها مطالبه‌گری و فریاد «اینترنت را باز کنید» به آن‌ها بازگردانده شده است.

اما رنج مردم از این طولانی‌ترین خاموشی اینترنتی که جهان به خود دیده است فراموش نمی‌شود. در خوشحالی بازگشت اینترنت، افراد زجر روزهای بی‌اینترنتی را از یاد نمی‌برند. آن‌ها که قطعی اینترنت به تعدیل و بیکاری‌شان منجر شد؛ یا آن‌هایی که مرگ کسب‌وکارشان را به چشم دیدند؛ آن‌هایی که سلامتی‌شان به اینترنت وابسته بود؛ آن‌هایی که همه برنامه‌های آموزشی‌‌شان وابسته اینترنت بود؛ آن‌‌هایی که فرایند اپلای و مهاجرت‌شان با قطعی اینترنت کند شد یا به بن‌بست رسید؛ آن‌هایی که تنها دلخوشی‌شان اینترنت بود؛ آن‌هایی که ضررهای مالی هنگفتی از قطع دسترسی به اینترنت داشتند؛ آن‌هایی که از نبود اینترنت زیر فشار روانی بودند… همه و همه سختی‌هایی را که همه این روزها متحمل شدند، از یاد نخواهند برد.

اینترنت حالا با همان محدودیت‌های ناشی از فیلترینگ در دسترس «همه» قرار گرفته اما نباید فراموش کنیم که در این دوره از قطعی‌های اینترنت تبعیض و نابرابری در سطح دسترسی را بیش از هر زمان دیگری با جولان سیم‌کارت‌های سفید و اینترنت پرو لمس کردیم. تبعیضی که خشم و رنج ناشی از آن اگر بیشتر از خود قطعی نبود، دست‌کم به همان اندازه بود.

حالا ما دوباره به جهان متصل شده‌ایم اما این بازگشت دسترسی نه از سر لطف که برگرداندن حقی است که از همه ما دریغ شده بود و پس از روزها مطالبه آن بالاخره بازگردانده شد.