محدودسازی گسترده اینترنت، عملا میدان روایت‌سازی را به بازیگران خارجی واگذار می‌کند. در عصر نبردهای شناختی، قطع ارتباط جامعه با شبکه‌های ارتباطی، الزاما به کنترل روایت منجر نمی‌شود و اغلب به تعمیق شکاف اطلاعاتی و انتقال مرجعیت رسانه‌ای به خارج از مرزها می‌انجامد.

روزنامه اعتماد نوشت: به بیان دیگر، انسداد شبکه شاید در کوتاه‌مدت نوعی کنترل مقطعی ایجاد کند، اما در بلندمدت، هزینه‌های آن به‌مراتب فراتر از منافعش خواهد بود. افزون بر این، تجربه‌های اخیر نشان داده است که پروژه‌های شتاب‌زده بومی‌سازی نیز بدون رعایت استانداردهای جهانی و الزامات فنی، مزیت راهبردی ایجاد نکرده‌اند و در برخی موارد به افزایش آسیب‌پذیری زیرساخت‌ها انجامیده‌اند.

توسعه فناوری، بیش از آنکه محصول تصمیمات دستوری باشد، نیازمند رقابت‌پذیری، اعتماد عمومی، تعامل جهانی و سرمایه‌گذاری پایدار است.

لابد زمان آن رسیده است که مساله اینترنت، از یک مناقشه صرفا امنیتی، به یک موضوع ملی و راهبردی ارتقا یابد. ایران نیازمند بازتعریف حکمرانی دیجیتال بر پایه واقع‌گرایی، عقلانیت فناورانه و منافع بلندمدت کشور است. این بازتعریف، نیازمند مجموعه‌ای از تحولات بنیادین و شجاعانه در سطح سیاستگذاری و حکمرانی دیجیتال کشور است که بتواند میان الزامات امنیتی و ضرورت‌های توسعه ملی، توازن پایدار ایجاد کند: نخست، باید اینترنت را بخشی جدایی‌ناپذیر از زیرساخت توسعه ملی تلقی کرد.

دوم، عبور تدریجی اما قاطع از پارادایم «قطع سراسری» و حرکت به سمت «صیانت هوشمند» ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است؛ به این معنا که به جای اختلال فراگیر در زیست دیجیتال جامعه، تمرکز بر حفاظت هدفمند از لایه‌های حساس، زیرساخت‌های حیاتی و مقابله تخصصی با تهدیدات واقعی قرار گیرد. چنین رویکردی، ضمن حفظ ملاحظات امنیتی، از آسیب به معیشت مردم، کسب‌وکارها، آموزش، ارتباطات و اعتماد عمومی جلوگیری می‌کند و امکان شکل‌گیری نوعی حکمرانی کارآمد، متوازن و آینده‌نگر را فراهم می‌سازد.

سوم، کشور نیازمند یک سرمایه‌گذاری راهبردی و بلندمدت در حوزه امنیت سایبری، هوش مصنوعی، حفاظت از داده و سامانه‌های دفاع شبکه‌محور است. در جهان امروز، امنیت دیجیتال محصول توان تحلیل داده، قدرت پیش‌بینی تهدید، توسعه فناوری‌های بومی رقابت‌پذیر و تربیت نیروی انسانی متخصص است.

چهارم، تدوین قوانین مدرن، شفاف و پایدار برای حکمرانی داده، صیانت از حریم خصوصی و تعیین مسوولیت پلتفرم‌ها، ضرورتی حیاتی است. کشور نیازمند چارچوب‌های حقوقی روزآمدی است که از یک‌سو امنیت ملی و حقوق عمومی را تضمین کند و ازسوی دیگر، فضای کسب‌وکار، نوآوری و سرمایه‌گذاری را از وضعیت فرساینده بلاتکلیفی و نااطمینانی خارج سازد.

حرف آخر اینکه باید این واقعیت بنیادین را پذیرفت که امنیت و توسعه، دو مفهوم متعارض نیستند، بلکه در امتداد و تقویت‌کننده یکدیگرند. امنیت پایدار بر بستری از اقتصاد توانمند، جامعه امیدوار، اعتماد عمومی و رضایت اجتماعی شکل می‌گیرد. از همین رو، حکمرانی هوشمند در عصر دیجیتال، نه در انتخاب میان امنیت یا معیشت، بلکه در ایجاد توازن خردمندانه میان این دو معنا پیدا می‌کند.