از لحظه‌ای که سایه جنگ دوباره بر کشورمان سایه انداخت ـ که خوشبختانه فعلا برطرف شده است ـ یکی از نخستین پرسش‌هایی که به ذهن مردم رسید این بود که آیا اینترنت بین‌الملل دوباره قطع خواهد شد؟

روزنامه اطلاعات نوشت:ما ایرانی‌ها مردمان جالبی هستیم. در جنگ ۱۲روزه که اینترنت بین‌الملل قطع نشده بود، تصاویر و ویدئوهای واکنش‌ مردم کشورمان نسبت به موشک‌باران‌های دشمن، جهانی شد. آن‌ها برخلاف سایر مردم دنیا که در هنگامه حملات دشمن به پناهگاه‌های امن می‌گریزند، به پشت‌بام‌ها و ایوان منازلشان می‌رفتند و حرکت جنگنده‌ها را رصد می‌کردند؛ کاری که از دیگر مردم خاورمیانه که زندگیشان با جنگ عجین بوده هم بعید است.
در آن زمان عده‌ای می‌گفتند این واکنش، رفتاری از روی بی‌خیالی است و شاید امروز به نظر بیاید پرسش مردم درباره اینترنت هم از همان جنس است و اولویت ندارد، اما باید تأکید کرد که این گزاره، درست نیست.

اگرچه قطعی اینترنت، از نظر مسئولان، رابطه مستقیمی با شرایط کشور دارد اما از نظر مردم این‌طور نیست. آن‌ها در شرایط جنگی و غیرجنگی، به دلایل مختلف به اینترنت نیاز دارند و هیچ توجیهی برای قطع حق دسترسی آزاد به اطلاعات، برایشان قانع‌کننده نخواهد بود.

اتفاقا در شرایط جنگی، نیاز بیشتری به اینترنت وجود دارد؛ زیرا بسیاری از ایرانیان که به جبر روزگار یا به اراده شخصی، جلای وطن کرده‌اند، در شرایط جنگی به دلیل نگرانی برای سلامت خانواده‌ها و آشنایانشان، بیشتر از قبل به اینترنت نیاز دارند. بسیاری از کسب و کارها که به دلیل شرایط جنگی، امکان ادامه یافتن در بازار و سطح شهر را از دست می‌دهند، فقط با کمک فروش آنلاین است که می‌توانند به حیات خود ادامه دهند.
مردم ما حق دارند با اشاره به کشورهای دیگری که همین حالا درگیر جنگ و منازعات سیاسی‌اند اما اینترنتشان برقرار است، نگران بسته شدن دوباره این راه ارتباطی حیاتی باشند، زیرا آنچه شاید شرایط جنگی را قابل‌تحمل‌تر کند، همین است و بس.
البته این نکته هم بدیهی است که اگر فرد یا افرادی از اینترنت به نفع دشمن و برای ارسال اطلاعات مربوط به اماکن نظامی و امنیتی به او استفاده کنند، باید مطابق قانون تحت پیگرد قرار بگیرند.