ایران تلنت: ۶۶درصدقراردادهای سال ۱۴۰۵ برای بازه سهماهه یا کوتاهتر بسته شدهاند
۶۶ درصد قراردادهای سال ۱۴۰۵ برای دورهای سهماهه یا کمتر بسته شدهاند. همزمان، حقوق کارکنان، حفظ انگیزه نیروی انسانی و تعدیل نیرو سه چالش اصلی سازمانها در سه ماه ابتدایی سال ۱۴۰۵ بودهاند. این بخشی از دادههای گزارش بازار کار و منابع انسانی ایران تلنت است.
ایرانتلنت در گزارش «بازار کار و منابع انسانی ایران در سهماهه نخست ۱۴۰۵» به ارائه وضعیت کسبوکارها در نخستین ماههای سال ۱۴۰۵ و در فضای پس از جنگ ارائه پرداخته است. سازمانها در این سه ماه افق تعهدات خود را کوتاه کردهاند، دستمزدها را مشروط بستهاند و تمرکزشان را از توسعه به سمت بقا و مدیریت هزینه چرخاندهاند. ۶۶ درصد از قراردادهای سال ۱۴۰۵ برای بازهای سهماهه یا کوتاهتر بسته شدهاند. یعنی اکثریت سازمانها ترجیح دادهاند بهجای تعهد بلندمدت، دست خود را برای واکنش سریع به تغییرات بازار باز نگه دارند. قرارداد کوتاهمدت از یک سو ابزار مدیریت ریسک کارفرماست،
قراردادها کوتاهتر از همیشه
طبق این گزارش ۶۶ درصد از قراردادهای سال ۱۴۰۵ برای بازهای سهماهه یا کوتاهتر بسته شدهاند. یعنی اکثریت سازمانها ترجیح دادهاند بهجای تعهد بلندمدت، دست خود را برای واکنش سریع به تغییرات بازار باز نگه دارند. قرارداد کوتاهمدت از یک سو ابزار مدیریت ریسک کارفرماست، ولی از سوی دیگر بار بیثباتی را به دوش نیروی کار منتقل میکند و میتواند به کاهش تعلق سازمانی، کاهش بهره وری و یا افزایش تمایل به ترک کار دامن بزند.
چالشها از حقوق آغاز میشود
در ادامه این گزارش آمده است حقوق کارکنان ۶۴ درصد، مدیریت انگیزه ۵۰ درصد، تعدیل نیرو ۵۰ درصد و ابهام ناشی از تغییرات کسبوکار ۴۷ درصد مهمترین چالشهای منابع انسانی در سه ماه نخست سال ۱۴۰۵ بودهاند. فشار تورمی بر جبران خدمات از یک سو، و فرسایش انگیزه و ناچاری به تعدیل از سوی دیگر، نشان میدهد سازمانها همزمان با بحران هزینه و بحران سرمایه انسانی دستوپنجه نرم میکنند. ۹۰ درصد پاسخدهندگان ریشه افت بهرهوری را «درگیری ذهنی کارکنان با مسائل جاری کشور» دانستهاند. ردپای آشکار فضای پرتنش بیرونی بر عملکرد درون سازمان.
دستمزدها: افزایش، اما محتاط
۵۹ درصد سازمانها افزایش قانونی حقوق را اعمال کردهاند؛ اما پشت این عدد یک لایه محافظهکارانه پنهان است. حدود ۳۰ درصد از قراردادهای تمدیدشده یا بدون افزایش بسته شدهاند، یا کاهش یافتهاند و یا دریافت حقوق به درآمد سازمان گره خورده است. به بیان دیگر، برای نزدیک به یکسوم نیروی کار، تمدید قرارداد به معنای همکاری طرفین برای بقا و راهکاری برای گذر از بحران بوده است.
در پایان این گزارش ایران تلنت تاکید کرده است مسیر برونرفت این شرایط مدیرانی هستند که در دل عدمقطعیت بتوانند با گفتگوهای دوطرفه همراهی تیمها را جلب کنند، معیارهای ارزیابی و تصمیم گیری را شفافتر کنند، پیوند روشنی میان عملکرد و دریافتی برقرار سازند و انگیزه تیم را با پروژه های زودبازده و ابزارهای غیرمالی تقویت کنند، در مدیریت نیروی انسانی و طی کردن این دوره گذار یک گام جلوتر خواهند بود. پیشبینی ایرانتلنت این است که با فروکشکردن ابهامهای پساجنگ و پررنگ شدن مذاکرات، بخشی از این محافظهکاری تعدیل شده و سازمانها بهتدریج به سمت قراردادهای پایدارتر و سرمایهگذاری دوباره روی نیروی انسانی و توسعه حرکت کنند. آنچه امروز «احتیاط» خوانده میشود، در صورت مدیریت درست میتواند به «انضباط» بدل شود؛ و سازمانهایی که این گذار را هوشمندانه طی کنند، برندگان دوره بازیابیاند.